miércoles, agosto 04, 2010

Yo, de mayor


Últimamente pienso mucho en mi futuro. Sé que no debería pero, con el montonazo de tiempo libre que tengo por aquí, sobretodo desde que no me quedan libros que leer, el puto cerebro se pone solo, sin que nadie se lo mande, y luego sale lo que sale. Así que parece ser que mi futuro me preocupa más de lo que yo mismo pensaba, mucho más de lo que me preocupaba cuando me puse el mundo por montera y me fui allende los mares, muchísimo más de lo que iba alardeando por ahí.

Me obsesiona la idea de conseguir vivir de lo que me gusta hacer y, además, tener tiempo para regalarme un viajecito largo de vez en cuando. Y lo que me gusta hacer es escribir, no sé si bien ni mal, no sé si con el talento suficiente, pero me gusta escribir, y si pudiera vivir de ello, si algún iluso me pagara por escribir lo que fuera, artículos, reportajes, esquelas, horóscopos, si ya, en el colmo de la buena suerte, me pagara por escribir chorradas, si eso me diera para ir tirando, más mal que bien pero tirando, firmaba mañana mismo.

Claro está el problema de qué hacer para vivir mientras se consigue vivir de escribir. Ahí los requisitos están claros, trabajos de media jornada o esporádicos que dejen tiempo para seguir buscándote la carrera de plumilla. Yo qué sé, enseñar a viejos a utilizar Internet, espero que no descubran cómo los vilipendio en este blog, hacer de guía de viajes dirigiendo rebaños de guiris por la entrañas de Barcelona, o alrededores, o no tan alrededores; dirigir proyectos de cooperación al desarrollo, pero claro, eso ocupa mucho tiempo y es lo que no quiero que me ocupe, mucho tiempo; vender palomitas en los cines Verdi. Algo que permita ir tirando, digna o indignamente, hasta que llegue lo bueno. Se admiten ideas.

Y para eso tanto estudio, tanta pasta tirada al mar en formaciones que me llevaron a dedicarme a un trabajo que no me gustaba. Pues sí. A veces a algunos gilipollas como yo nos cuesta casi cuarenta años decidir hacia dónde queremos que vaya nuestra vida, miles de cicatrices de darnos una y otra vez contra la pared. La mente de los tarugos es así. Y aunque sepa que ya nunca disfrutaré del dinero que tuve, elijo cobrar poco y vivir mucho, que mi profesión no sea un trámite para trincar la pasta, que me motive, que me guste, que me enriquezca, que me permita vomitar todas las chorradas que llevo dentro y que ya no me caben.

Ah, y de vez en cuando una escapadita de seis meses por esos mundos de dios. ¿Quizás estoy pidiendo demasiado? No. En realidad no estoy pidiendo, pienso cogérmelo sin permiso. Y si no lo consigo que por lo menos me deje la piñata en ello. Dicho queda.

12 comentarios:

Lluís Gerard dijo...

Go for it!

Anónimo dijo...

Hacía meses que no le leía.

Antes de leer esta confesión he leído otras entradas suyas y he pensado: ha cambiado su forma de escribir, coquetea más con las palabras, tiene especial cuidado con las comas, se siente al fin menos orgulloso de lo que escribe que de cómo lo escribe.

Por fin, la metamorfosis, de concebir el idioma como un medio a concebirlo como un fin. "La era ha parido un corazón..."

Necesita leerse urgentemente "Trilogía de Madrid" de Umbral.

Atenta-mente.

Cambicio dijo...

Gracias por la recomendación, amigo. Lo apunto en mi lista de deberes.

Alberto dijo...

Ayer me compré "El Sueño de África", de Javier Reverte. Como siempre que voy de vacaciones, me agencio un libro de viajes, aunque acabo leyéndolo cuando he vuelto. Evidentemente, el artículo me ha hecho pensar en mi reciente compra.

marta dijo...

Aconseguiràs el que vulguis si t'ho creus. Només cal que n'estiguis convençut. Si et serveix d'alguna cosa, jo estic convençuda que trobaràs el que vols.

Si jo me'n surto, tu també :)

rakel dijo...

Vaya, veo que ciertas inquietudes vitales no desaparecen con los años... no pides mucho, de momento has tenido muchos huevos. muchísimos.
ánimo!!

Anónimo dijo...

Por fin "el post".

He leído mucho de lo que has escrito. En mundo croqueta, en otros posts del blog,en twitter,...

Aguardando con paciencia, esperando esta confesión, el deshogo final de un tipo demasiado metido en su papel de "viajero-super especial"

Reconozco que percibía que mucho de lo escrito estaba hecho de cara a la galería. Se notaba el esfuerzo por agradar, al tiempo que vagabundeabas en la arquitectura del texto.

Hoy finalmente haces strip-tease. Muestras tus preocupaciones,tus dudas, tus sufrimientos a dejar de ser lo que hoy eres ¿Donde esta el camaleón ahora?

Tu franqueza y tus vacilaciones no hacen otra cosa que reforzarte. Escribir y viajar no son tu oficio, son tu esencia.

Solo tienes que escucharte a ti mismo y creerte. Lo demas vendra por añadidura

Buena suerte amigo !!

Gemma dijo...

No tinc cap dubte que ho aconseguiràs! :) Si ets un crack, home, escrivint! :)

Una abraçada!

Anónimo dijo...

En un mundo ideal Carod Rovira va a los Toros cada domingo con su família, José Luis Zapatero es un enfermo pederasta, El Estatut ya hace años que se ha implantando, Rajoy Y Esperanza Aguirre están cursando un curso de baile de sardana en su intimidad.
En un mundo ideal yo soy guapo, mi vecino es simpático, mi deudas menguan, Sabina tiene voz, mi hijo duerme la noche entera, Ana Obregon es joven, y Cameron Diaz es puta de carretera.

En un mundo ideal tu eres un reconocido escritor!
Talento tienes, eso no lo dudo, ahora solo hay que cambiar el mundo, por las buenas o por las malas!

Yo quiero empezar hoy para que tu puedas disfrutarlo.
http://letras.terra.com/parchis-argentina/1318004/

Mucha suerte
Ricard
(y si el mundo no cambia, en lugar de cambiarlo lo inyectamos)

Cambicio dijo...

Gracias a todos por los comentarios. A los que confían más en mi que yo, a los anónimos que me explican mi evolución, uno mismo no suele ver esas cosas; a todos los que se molestan en perder unos minutos en leer mis chorradas.

Seguiremos dando la brasa.

CCano dijo...

Boig!!!
Fa dies que no llegia cap entrada teva i et puc dir que m'ha deixat força distret. Abans ja m'agradava com escrivies, però ara em sembla que un llibre teu el devoro 'de carrer'.

Només et falta escriure'l, lo més difícil ja ho has fet: Decidir que ho vols fer.
Jo estic convençut de que pots! Fins hi tot estic pensant de muntar una porra per veure qui encerta la data de la primera publicació. :o)

Si més no et pots dedicar a actuar per anar vivint mentres escrius. Pel que recordo també hi tens força traça.

Un petonàs!

Cambicio dijo...

Gracias por la confianza, Canito.

Sobre lo de actuar, tu memoria te traiciona ya que como actor soy un auténtico patata.